To właśnie wtedy tak ważne są dobre stosunki z rówieśnikami oraz odpowiednia sprawność fizyczna potrzebna 
w zabawie z innymi dziećmi. W wieku szkolnym mogą wystąpić u dzieci dotkniętych niskorosłością obniżone kompetencje społeczne oraz poważne problemy z nauką. Krytycznym okresem bywa faza dojrzewania, w której niezwykle istotna jest akceptacja własnego wyglądu; w której kształtuje się tożsamość płciowa i nawiązują się więzi z osobami płci przeciwnej.

Wreszcie dojrzałość, która stawia przed jednostkami z niskorosłością bardzo trudne wyzwania, jak podjęcie odpowiedniej pracy czy znalezienie partnera życiowego. Natrafiają one na wiele trudności w kontakcie z innymi ludźmi oraz w zdobyciu odpowiedniej pozycji, w stosunku do uzyskanego wykształcenia i posiadanych możliwości intelektualnych.

Wyróżniający ich niedobór wzrostu wiąże się z reguły z brakiem akceptacji i odrzuceniem przez rówieśników. Badania wskazują, że już u małych dzieci wytwarza się negatywny stosunek do niskich rówieśników. Dzieci z niskim wzrostem mają mało przyjaciół, są obiektem złośliwych żartów i są postrzegane jako jednostki o mniejszej inteligencji. Osoby 
z niskorosłością bywają postrzegane jako osoby nie rozwijające się prawidłowo także 
w sferze psychiki, jako osoby o obniżonej inteligencji czy też niedojrzałe emocjonalnie. Jak wynika z większości badań, rozwój psychiczny i intelektualny osób z niskorosłością jest zwykle prawidłowy (wyjątek stanowi rozwój kompetencji społecznych). Jednakże może się zdarzyć, że z powodu nasilonych problemów społecznych od wczesnego dzieciństwa, jednostki takie gorzej wykorzystują także swój potencjał intelektualny, nie realizują w pełni swoich zdolności i nabytych umiejętności. Badania wśród dorosłych pokazują, że niski wzrost wpływał ujemnie na zdobycie odpowiedniej pracy i na wysokość zarobków.

Niezwykle ważne jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie leczenia niskorosłości. Przyczynia się to nie tylko do osiągnięcia wyższego wzrostu w wieku dojrzałym, ale także do uniknięcia negatywnych skutków niskorosłości doświadczanej w dzieciństwie. Okazuje się bowiem, że problemy w życiu osobistym i zawodowym osób z niskorosłością w dzieciństwie, występowały w ich życiu dojrzałym nawet wówczas, gdy doszło do poprawy wzrostu na skutek leczenia, jednak przed jego rozpoczęciem, dzieci z niedoborem czynnika IGF-I były odrzucane, jako wyróżniająco niskie. Z tego względu, o pełnym sukcesie leczenia można mówić tylko wtedy, kiedy wyrównanie wzrostu nastąpi już we wczesnym dzieciństwie.